September 2019, Marion Rikkers rondt haar opleiding Verpleegkunde af op het Hoornbeeck College in Goes. De Zeeuwse wordt aangenomen op de Acute Opname Afdeling (AOA) van het ADRZ in Goes. “Een afdeling met 46 bedden waar we de eerste diagnostiek doen. Alle specialisten lopen hier binnen, qua ziektebeelden kom je alles tegen”, vertelt ze enthousiast.

Zes maanden later is er van die veelzijdigheid weinig meer over. Van de 46 bedden zijn er 36 bezet door coronapatiënten en dat zal ruim twee jaar lang zo blijven. Marion: “Nee, ik had geen spijt van mijn keuze voor het ziekenhuis, je gaat mee in de flow en doet gewoon je werk. En als verpleegkundige ben je wel wat gewend.” Dat collega’s wel stopten met hun werk in het ziekenhuis, kan ze zich best voorstellen. “Ik woonde gewoon thuis, anderen hadden een gezin, en het was gigantisch druk.”

Machteloos

De nacht van Oud & Nieuw 2020-2021 staat in het geheugen van Marion gegrift. De AOA in Goes heeft zes eenpersoonskamers voor mensen die eigenlijk naar de intensive care moeten. Samen met een collega heeft ze de zorg voor deze kamers. In één ligt een echtpaar, beiden ernstig verzwakt. Die nacht overlijden vijf patiënten, de volgende ochtend de andere twee. Het echtpaar, vijftig jaar getrouwd, overlijdt enkele minuten na elkaar, hand in hand. “Ze hebben elkaar bedankt, afscheid genomen en gezegd: ik houd van je.”

Uiteindelijk gaan de dingen zoals het Gods plan is

Marion en haar collega informeren familie, staan hen bij en proberen patiënten met medicatie zo goed mogelijk te verzorgen. “Door morfine te geven, kun je hun lijden verlichten, hun situatie zo comfortabel mogelijk maken. Maar het was die nacht alsof iedere patiënt die je aanraakte overleed. Je vroeg je af: worden er ook nog mensen beter? Je voelde je zo machteloos.”

Steeds doorgaan

Voor Marion zelf was de nacht, naast alle verdriet, ook heel leerzaam. “Allereerst voelde het als falen. Je werkt in de zorg om mensen beter te maken en dat lukte niet. Later dringt het besef tot je door: jij hebt dat beter worden niet in je macht. Dat heeft deze periode mij laten zien; uiteindelijk gaan de dingen zoals het Gods plan is. Dat heeft op mij veel indruk gemaakt en nu sta ik er anders in. Ik doe mijn werk met enorm veel plezier, maar de uitwerking kan ik uiteindelijk niet bepalen.” Dat ze zelf tijdens de coronaperiode niet één keer besmet is geraakt, ziet ze als een wonder. “Ik kon zelf steeds doorgaan.”

Dit artikel staat in de Forward 2025, een uitgave van het Hoornbeeck College.