‘Meneer, u was als een vader voor ons’, zeiden een paar van zijn studenten bij de diploma-uitreiking. Het raakte H. (Henk) van de Craats (69) diep in zijn hart. De inmiddels gepensioneerde docent Sociaal/agogische Vakken en Godsdienst vertelt over zijn werk met jongeren.
Zijn loopbaan begon op de Eliëzerschool in Zwolle, waar hij als conciërge werkte. In die tijd heeft hij veel verwerkt uit zijn verleden. “Ik draag veel kinderverdriet met me mee”, vertelt Van de Craats.
“Het proces van ‘in mijn rugzak kijken’ bracht veel pijn, boosheid en verdriet. Maar de Heere gaf ook heling bij het uitpakken van die rugzak. In de tijd op de Eliëzerschool leerde ik wat respectvolle bejegening met mensen doet. Dat wilde ik graag doorgeven aan kinderen en ouderen. Bij alles wat ik leerde, was het mijn verlangen om dienstbaar te zijn tot eer van God en de komst van Zijn koninkrijk vanuit Christus’ werk.”
Van de Craats startte de deeltijdstudie SPW, waarna hij ging werken als activiteitenbegeleider bij Adullam in Staphorst. Tot aan zijn pensioen, dacht hij, maar het begon te kriebelen. “Ik kon niet echt meer kwijt wat ik graag kwijt wilde. Een zoektocht volgde, vragend naar de wil en leiding van de Heere. Ik las wat er nodig was voor docent Omgangskunde. En dát was het, dat wilde ik!”
Zo werd Van de Craats op zijn vijftigste aangenomen op het Hoornbeeck College in Apeldoorn, als docent Sociaal/agogische vakken en Godsdienst. “Ik vond het mooi om naast jongeren te staan bij hun levensvragen, worsteling en strijd en onmogelijkheden. Om ze te vertellen hoe goed het is om de Heere te dienen. Ook vond ik het mooi om met ze na te denken over wat hen gevormd heeft in hun leven. Samen nadenken over hun zelfbeeld, studenten zichzelf laten ontdekken. Wat heb ik al ontwikkeld, wat wil ik nog ontwikkelen en wat heb ik daarvoor nodig? Als docent zette ik een dikke streep onder datgene wat ze al hebben. Dan kun je gemakkelijker een volgend stapje nemen, dat geeft zelfvertrouwen.”
“Ik vond het mooi om naast jongeren te staan bij hun levensvragen”
Vooral wanneer Van de Craats in de klas iets deelde over de worsteling van zijn eigen leven, maakte dat indruk. “Een student van 18 jaar zei toen: ‘Meneer, wat u zegt is mijn leven’. Ik gaf het stokje aan hem, en hij ging vertellen over zíjn worsteling en strijd. En na hem meerdere studenten. Er was veiligheid en vertrouwen om te delen wat moeilijk was. Zo kwamen studenten ‘tevoorschijn’.
Van een student kreeg ik terug: ‘Aan u zie en hoor ik dat zoals het nu is in mijn leven, het niet hoeft te blijven.’ Met de diploma-uitreiking zei deze klas: ‘Meneer, u was net als een vader voor ons.’ Het raakte me diep in mijn hart, omdat mijn vrouw en ik geen kinderen hebben. Bij ogenblikken kan ik alleen maar in verwondering terugkijken: niet op wat ik gedaan heb, maar over Gods leiding en trouwe zorg in mijn leven, ondanks mij.”
Inmiddels is Van de Craats met pensioen en geeft hij als ouderling catechisatie in zijn kerkelijke gemeente. “De Heere heeft het beloofd: zolang de zon en maan nog schijnen, zal Ik doorgaan van kind tot kind om mensen te bekeren. Voor mij en alle lezers een aansporing om Hem te zoeken, in Zijn Woord en door het gebed, vragend om het werk van de Heilige Geest.”
Dit artikel staat in de Forward 2025, een uitgave van het Hoornbeeck College.