Drie jaar geleden switchte ze van verpleegkundige naar vrachtwagenchauffeur – en nog steeds geniet ze van de vrijheid achter het stuur.

‘Ik rijd op een mesttank. Tijdens het mestseizoen moet ik veel laden en lossen bij boeren, en ik vervoer bijvoorbeeld afvalproducten van de rioolwaterzuivering. Niet het meest schone werk, maar daar ruik ik niks van in de cabine.

Vrouw op de wagen

Ik rijd heel Nederland door, soms moet ik naar Duitsland of Frankrijk. Af en toe ben ik een paar nachten weg, dan slaap ik in de cabine. Dat vind ik niet eng. Mensen vinden het wel bijzonder om een vrouw achter het stuur te zien. Dan zie ik ze gewoon over me praten, bijvoorbeeld bij het stoplicht. Dat vind ik ook wel weer leuk, dat ik kan laten zien dat vrouwen dit ook prima kunnen.

Switch

Hiervoor werkte ik als verpleegkundige in de psychiatrie. Dat was een stuk intensiever, ook mentaal. Er kwam veel regelwerk bij kijken, terwijl ik juist mensen wilde helpen. Mijn baan was ver weg, dus ik zocht iets nieuws. In diezelfde periode wilde ik ook mijn vrachtwagenrijbewijs halen, dus toen dacht ik: die haal ik wel bij een bedrijf, en daar blijf ik dan even werken. Mijn vader was ook vrachtwagenchauffeur, hij was daarin een voorbeeld voor mij. Helaas is hij dit jaar overleden, maar ik ben trots dat ik dit mag doen door hem.

Vrijheid

Drie jaar later zit ik hier nog steeds. Ik hoop dat ik dit ooit kan combineren met de zorg, ik wil mijn BIG-registratie wel behouden. Maar als ik helemaal van de vrachtwagen af zou moeten, zou ik die vrijheid missen. Ik vind mijn werk het leukst als mijn auto schoon is en de zon schijnt. Daar word ik nog weleens om uitgelachen – is ze wéér bezig met de auto.’

 

Dit artikel staat in de Forward 2026, een uitgave van het Hoornbeeck College.