Een inloophuis voor daklozen in de red light district en een klaslokaal op Urk. Twee totaal verschillende werelden, maar voor Christina allebei haar werkplek. “Tegen scholieren zeg ik vaak: ‘je leven kan zo anders lopen. Dat kun je niet voorzien.’ God heeft dit werk echt op mijn pad geplaatst.
Naam: Christina van den Berg
Opleiding: Onderwijsassistent en PABO
Locatie: Kampen
Periode: 2012-2015
Nu: Leerkracht Petrus Dathenusschool Urk, vrijwilliger Tot Heil des Volks
In 2020 staat Christina voor haar LIO-stage drie dagen voor de klas; de andere dagen schrijft ze aan haar scriptie. “Ik had veel tijd over. Toen sprak ik op een kerstviering iemand over haar vrijwilligerswerk bij Tot Heil des Volks. Het inloophuis zocht nieuwe vrijwilligers omdat veel ouderen vanwege corona ermee stopten. Zo begon ik er voor één dag in de week. Inmiddels werk ik er twee dagen en verzorg ik één dag schoolexcursies naar het inloophuis met daklozen en scholieren. Daarnaast sta ik twee dagen voor de klas op Urk.”
“Je komt hier echt in een andere wereld terecht,” vertelt Christina. “Scholieren denken: leuk, de stad in. Maar bij ons zie je een hele andere kant van Amsterdam. We zitten op een heel donker plekje. Er zijn drugsdealers, coffeeshops, veel dak- en thuislozen en vrouwen achter de ramen. Toch raakten deze mensen vanaf dag één mijn hart. Ze hebben gewoon helemaal niks. Zeulen met een big shopper waar hun hele hebben en houwen in zit. In die gebrokenheid mag ik naast hen staan en hen echt ontmoeten.”
Deze mensen hebben gewoon helemaal niks
Om 10 uur opent het inloophuis; vaak met al een rij bezoekers voor de deur. Wat volgt, is een intensieve dag vol ontmoetingen. “Onze belangrijkste taak is de mensen zien. Hun naam kennen, ze aanspreken. Hoe was je nacht, hoe gaat het vandaag? Gewoon een luisterend oor bieden.” Twee keer per dag is er een warme maaltijd. Daarbij delen de vrijwilligers het Evangelie en bidden ze met de bezoekers. Daarnaast biedt Christina graag praktische hulp. “De één help ik een ID-kaart aan te vragen, een ander durft niet naar de dokter en dan maak ik een afspraak. Hun vertrouwen in de maatschappij is vaak beschadigd. Dan is het gaaf als ze, met onze hulp, weer stappen durven te zetten.”
“Verjaardagen worden ook gevierd. Bezoekers schrijven hun naam op een kalender en als ze jarig zijn, zorgen wij voor een traktatie en een cadeautje, zoals sokken en een reep chocola. Het is iets kleins, maar voor hen betekent het: ik vergeet je niet, ik heb oog voor je. Andersom krijg je ook veel liefde terug. Als ik jarig ben, zijn ze daar helemaal druk mee. De een geeft een bloemetje dat nog net bloeit, de ander heeft geld gespaard voor een cadeautje. Dat is zo mooi.
Van te voren weet je nooit hoe een dag loopt. Je weet niet hoe iemands nacht was, of een dakloze met een verslaving al gebruikt heeft voor hij binnenkomt. Daarom leggen we de dag altijd eerst in Gods handen en vragen of Hij onze oren en ogen wil openen en of Hij rust en veiligheid wil geven. Aan het einde van de dag brengen we het ook weer terug bij Hem. We zien zoveel wanhopige situaties langskomen, dan denk ik vaak aan Psalm 147: Hij heelt gebrokenen van harte en Hij verbindt z’ in hunne smarte. Ik geloof echt dat God de bezoekers bij ons in het inloophuis brengt. Ik ga dan wel weer terug naar Urk, maar God blijft.”
“We mogen hoop brengen door te wijzen op de Heere Jezus. Dat is echt niet altijd makkelijk hoor. Waar God Zijn Koninkrijk uitbreidt, doet de duivel ook zijn best. Als de Bijbel opengaat, worden de mensen soms onrustig. Een bezoeker die door mijn Bijbellezen heen praatte, werd boos toen ik vroeg of hij respectvol wilde blijven. De andere bezoekers praatten toch ook, zei hij? Dat was niet zo; hij hoorde stemmen in zijn hoofd. Op zo’n moment merk ik gewoon dat de duivel het Woord dicht wil houden.
Maar er zijn ook mooie reacties. Een bezoeker zei pas: ‘Christina, door jou en je collega’s heb ik geleerd om mijn voetstappen in het spoor van Jezus te zetten.’ Dan denk ik: ja, wij mogen echt een schakeltje zijn. Je bent snel geneigd om te denken: hoe moet ík dit aanpakken? Maar dat ‘ik’ mag je gewoon weglaten. Als je je dag biddend voor de Heere neerlegt en het van Hem verwacht, dan geeft Hij openingen om Zijn licht te laten schijnen. In Amsterdam, maar op Urk net zo goed. In beide werelden hebben mensen de Heere Jezus in hun hart nodig.
Soms loopt het vast
Als ik je zie gaan met een last
In mijn hart ben ik bewogen
Het beste met de ander voor ogen
Maar ik kan het zelf niet geven
De diepste zin van het leven.
Toch heb ik Houvast.
Want ik ken Mijn Maker en die van jou
En dwars door alle kronkels heen
Geloof ik en belijd ik: Hij is trouw.
En als jij het niet meer weet
Als je gebruikt omdat je dan
de nare dingen voor een moment vergeet
Als je boos op jezelf bent omdat jij je weer liet gaan
En je hart het uitschreeuwt:
Haal me uit deze duisternis vandaan.
Dan weet ik boven alles
waar mijn grenzen zijn bereikt,
Dat God verder ziet en kijkt
Hij is bewogen met jouw bestaan.
God redt, dat is Zijn Naam.
En ik bid Hem en dank Hem voor dat wat ik weet:
Hoe het ook zal gaan
nooit, nee nooit
ben jij te ver bij Hem vandaan.
door Christina van den Berg
Dit artikel staat in de Forward 2025, een uitgave van het Hoornbeeck College.